ekran kararıyor
halkın kafası allak bullak
yön yok, yordam yok, yöntem yok
bedene göre takke yok başa takılacak
“korkma” diyor kutsal kitaptaki ilk emir, ancak
günah çıkarmak için hazırda peygamber yok çarmıha çakılacak

ekran kararıyor
halkın kafası alsancak’-
ta vapur bekliyor vapur bekliyor samsun’a çıkacak
gazeteciler altında kalmış gazetelerinin
altında kalmış ölüler kendi cesetlerinin
“bu ülke altında kaldı kendi kaderinin,”
“yarın ahrette tanrının karşısına nasıl çıkacak” diye bağırıyor bir uşak
fareler kemiriyor demir gövdeyi altın dişleriyle
güverte su alıyor, bandırma vapuru ha battı ha batacak

erkan kararıyor
halk usturupsuz bir telaş içinde
mehmet ali, ağaca çıkmış
elinde fildişi tespih, başında beyaz bere
aşağı toplanmış müritleri
çaktırmadan incir toplama derdinde
fakat farkında değil aşağıdakiler
farkında değil ağaçtaki
farkında değil hiç kimse
bir düşse incir ağacından yukarıdaki
bir yığılsa ipekten gazetelerin üstüne
anasının mahrem yerlerini görecek kurguya göre

ekran kararıyor
halk ‘izlenecek bir şey yok, ne gösterseler ona bakacağız’ derdinde
yakın planda bir cinayet
arka fonda bilmem kimin eli bir diğerinin cebinde
sokaklar sessiz
sokaklar boş ve kimsesiz
sokaktakiler kendiyle kendiyle iç savaş halinde
bir tank geçiyor uzaktan
birisi barda tavladığı karıya pazarlıyor ona buna
diğerleri sikilmiş götünün davasının ilk celsesinde

ekran kararıyor
kapanıyor perde
ağaçtakiler yönetmene el sallıyor tepeden
aşağıdakiler kafa kağıtlarına konacak vesikalı fotoğraf peşinde

celâl hikmet
21110 istanbul